گردهمایی دانشجویی حمایت از احمدی نژاد که چهارشنبه برگزار شد فراز و نشیب های زیادی داشت اما آنچه که به دل من و ظاهرا به دل خیلی دیگر از بچه ها هم نشست صحبت های حاج حسین یکتا بود.

جملاتی که شاید برای خیلی هایمان تلنگر خوبی بود. تلنگري که به موقع و بجا بود و خيلي چيزها را دوباره به يادمان آورد ...

به عبارت بهتر، مانيفست ستادهاي مردمي حمايت از احمدي نژاد، همچون ارديبهشت و خرداد ۸۴ ...

« رفقا، احمدي‌نژاد هوادار نمی‌خواهد، ما اول از همه بايد دقت كنيم كه با هواهای خود كار وي را خراب نكنيم»

«یکی، دو ماهه مانده را در ستاد انتخاباتی دکتر، برای خالی کردن همین هواها چله‌نشینی کنید»

«آیا در ستادی که غیبت دیگران و کاندیداها باشد، امام زمان (عج) می‌آید و نظر می‌کند؟ مگر حرف از ارزش‌ها و مستشهدین بین یدیه نمی‌زنیم؟ اینجا که قرار نیست حرف تقسیم مسئولیت باشد، اگر دوشنبه و پنج‌شنبه‌ها روزه گرفتیم، اگر صبح کار ستاد را با زیارت عاشورا آغاز کردیم، اگر قرار شد مثل 4 سال قبل باز هم از پول‌های جیبمان خرج کنیم، به رحمت خداوند امید هست»

« در مسیر سفر نوروزی احمدی‌نژاد به راهیان نور با هم صحبت کردیم، حال او نسبت به 4 سال قبل فرقی نکرده بود، اما آیا حال ما هم فرقی نکرده و حال او را خراب نمی‌کند؟»

« خیلی‌ها سعی کردند، این آتش را خاموش کنند اما خداوند شعله‌ورترش کرد. «کم من فئة قلیلة غلبت فئة کثیرة بإذن الله» فکر شلوغ کردن هم نباشیم، دوره رسول خدا 415 نفر شهید شدند، اسلام پا گرفت، 72 نفر با سیدالشهدا(ع) رفتند که اسلام احیا شد، 313 نفر با آقا می‌آیند. نگاهتان انتخاباتی نباشد، کاری کنید که شما از طرف امام زمان (عج) انتخاب شوید. این وادی، وادی عشق و محبت است ... »